{معرفی و نقد کتاب صدایی که شنیده نشد}
چکیده:
در سال ۱۳۵۳، وقتیکه علی اسدی و مجید تهرانیان پیمایشی ملّی را در غالب یک طرح آیندهنگری هدایت میکردند، شاید در مخیلۀ کسی نمیگنجید که چهار سال بعد از آن ایران با انقلابی سیاسی و سرنوشتساز روبهرو شود. امّا امروزه، چهار دهه پس از آن پیمایش و با انتشار گزارشی از یافتههای آن در کتاب صدایی که شنیده نشد، میتوان به اهمیت پژوهش اسدی و تهرانیان و همکارانشان پیبرد.
پژوهش آنها از نخستین نظرسنجیها در سطح ملّی بوده و حاوی یافتههای تجربی جالبی از نگرشها و ارزشهای مردم در دهۀ ۵۰ شمسی است. زمانی که این تحقیق انجام میشد جامعۀ ایرانی با دگرگونیهای شتابانی؛ چون رشد شهرنشینی، شکلگیری طبقۀ متوسط شهری، دگرگونی زندگی روستاییان، گسترش رسانههای ارتباطی، جهش اقتصادی، رشد صنعتی و افزایش قیمت نفت مواجه بود. با وجود این، میزان تغییرات ساختار اجتماعی و فرهنگی با توسعۀ اقتصادی همراه نبود و انسداد سیاسی و توسعۀ آمرانه به این تعارض و توسعۀ نامتوازن دامن زده بود. به نظر میرسید کشور رو به پیشرفت است، اما ظاهراً جامعه از نظر فرهنگی و اجتماعی تاب این تغییرات سریع اقتصادی را نداشت و نتوانست با آن سازگار شود. چنین شد که خوشبینیها نسبت به تحولات اجتماعی سریعاً جای خود را به میل به سرنگونی نظام سیاسیای داد که از قضا در داخل و در منطقه دارای قدرت بود و بر اساس آن تصور میشد ایران «جزیرۀ ثبات» است.
برای مطالعه بیشتر این بررسی لطفا کلیک کنید.